Kalendarium życia

Kalendarium życia

Wenantego Katarzyńca

7.10.1889 – We wsi Obydów, 46 km na północny wschód od Lwowa, urodził się Józef Katarzyniec, syn Jana i Agnieszki z domu Kozdrowicka.

12.10.1889 – W kościele parafialnym w Kamionce Strumiłłowej Józef Katarzyniec został ochrzczony przez ks. Michała Kordeckiego, wikariusza parafii.


Jesień 1896 – Józef Katarzyniec uczęszcza do jednoklasowej szkoły pospolitej w Obydowie.


14.04.1897 – Urodziła się Marianna, siostra Józefa Katarzyńca.


Wiosna 1898 – Uczęszcza na nauki przygotowawcze do pierwszej Komunii św. Po raz pierwszy wyznaje rodzicom, że pragnie zostać księdzem.

Czerwiec 1898 – Po pierwszej Komunii św. i po ukończeniu drugiej klasy szkoły pospolitej, spędza wakacje u swego wuja w Dalniczu.

Jesień 1898  – Rozpoczyna naukę w szkole ludowej w Kamionce Strumiłłowej, odległej o 4 km drogi. Rozpoczyna służyć do Mszy św. i jest bardzo gorliwym ministrantem. Odprawia msze i głosi kazania dla dzieci w komorze swego domu, dlatego zostaje nazwany księżunio Katarzyńców.


Czerwiec 1903 – Kończy 5-klasową szkołę w Kamionce Strumiłłowej.

Wrzesień 1903 –  Jest uczniem szkoły wydziałowej w Radziechowie. Dyrektor Jan Oryszkiewicz ofiaruje mu swe książki teologiczne, m.in. Katechizm Soboru Trydenckiego.


8.07.1904 – Otrzymuje świadectwo ukończenia szkoły wydziałowej. Oceny: 14 przedmiotów bardzo dobrych, zachowanie chwalebne, pilność wytrwała, porządek zewnętrzny wzorowy.

Lato 1904  –  U dalszych krewnych we wsi Przedrzymichy.

Wrzesień 1904 – Rozpoczyna naukę w męskim seminarium nauczycielskim we Lwowie. Mieszka w internacie im. G. Piramowicza, przy ul. Leona Sapiehy 33. Żyje bardzo ubogo, utrzymuje się ze stypendium państwowego, udzielania korepetycji i pomocy rodziców. Na wakacje i ferie świąteczne do domu chodzi pieszo, 46 km, nie mając pieniędzy na opłacenie jazdy wozem. Codziennie rano służy do Mszy św. swemu katechecie ks. Józefowi Boczarowi, w kaplicy przy ul. Murarskiej. Często chodzi do kościoła sióstr franciszkanek przy ul. Kurkowej na adorację Najśw. Sakramentu.


Czerwiec 1907 – Zgłasza się do prowincjała franciszkanów o. Peregryna Haczeli, prosząc o przyjęcie do zakonu. Prowincjał poleca mu ukończyć seminarium nauczycielskie i nauczyć się łaciny.


20.06.1908  – Składa egzamin dojrzałości, otrzymuje wspaniałe świadectwo. Zostaje przyjęty do zakonu franciszkanów, po wykazaniu się bardzo dobrą znajomością łaciny i greki.

Sierpień 1908 – Po przełamaniu oporu rodziców, którzy chcieli, by był nauczycielem, przybywa do Lwowa. W klasztorze franciszkanów przy ul. Franciszkańskiej 1, po odprawieniu 8-dniowych rekolekcji, w dniu 25 sierpnia rozpoczyna nowicjat zakonny jako brat Wenanty.


26.09.1909 – Kończy nowicjat i składa pierwsze, proste, trzyletnie śluby zakonne.

Wrzesień 1909 –  Z dziesięciu współbraćmi z nowicjatu wyjeżdża ze Lwowa do Krakowa, by w seminarium ojców franciszkanów studiować filozofię i teologię. Poddaje się kierownictwu duchownemu o. Czesława Kellara. Wyróżnia się tym, że jak to określił św. Maksymilian M. Kolbe, nie silił się na czyny nadzwyczajne, ale zwyczajne wykonywał nadzwyczajnie, jak np. udział w chórze kleryckim.


Lato 1910 –  Pierwsze wakacje w klasztorze w Kalwarii Pacławskiej koło Przemyśla. Czas ten wykorzystuje na studiowanie historii i duchowości zakonu franciszkańskiego, pogłębiając swoją miłość ku niemu.

1.10.1910 – Początek drugiego roku filozofii. Pogłębia znajomość mariologii, m.in. studiuje dziełko św. Ludwika M. Grignon de Montfort O zaofiarowaniu się Maryi i św. Alfansa Liguori Uwielbienia Maryi.

Jesień 1910 –  Alumni franciszkańscy zakładają kółko samokształceniowe, nazwane później Zelus Scraphicus i sekretarzem wybierają brata Wenantego, który doskonale wywiązuje się z tego zadania.


1911 –  Kończy studia filozofii chrześcijańskiej i zaczyna studiować teologię.


Lato1912 –  Wakacje w Kalwarii Pacławskiej spędza razem ze św. Maksymilianem Kolbe. Ich wzajemne rozumienie się i duchowa przyjaźń.

8.12.1912 –  Składa profesję wieczystą przed ołtarzem Matki Bożej Bolesnej Smętnej Dobrodziejki. Jest dobrym duchem seminarium i sługą wszystkich.


10.09.1913 –  Wybrany prezesem kółka Zelus Seraphicus, które pod jego przewodnictwem świetnie się rozwija.


2.06.1914 –  Po trzecim roku teologii otrzymuje święcenia kapłańskie, których udziela bp Anatol Nowak, w kaplicy Matki Bożej Bolesnej.

Lipiec1914 – Z polecenia przełożonych jest w Kalwarii Pacławskiej magistrem wakacyjnym braci kleryków.

Sierpień 1914 – Odprawia Mszę św. prymicyjną w rodzinnej parafii Kamionce Strumiłłowej. Spełnia posługi kapłańskie dla mieszkańców Obydowa i w czasie frontu wojennego, gdy Rosjanie zajmują Obydów, nie dopuszcza do paniki wśród swych rodaków. Wraca do klasztoru we Lwowie.

21.09.1914 – Zostaje skierowany na pierwszą placówkę duszpasterską w Czyszkach, jako wikariusz parafialny, pod kierownictwem proboszcza o. Karola Olbrychta.


03-05. 1915 –  Z powodu zamknięcia polskich szkół przez władze rosyjskie, przygotowuje dzieci do pierwszej Komunii św. w kościele parafialnym, wykazując niezwykłe zdolności pedagogiczne. Zdobywa uznanie parafian jako kaznodzieja, spowiednik i oddziałuje swoją pobożnością, skromnością i gorliwością.

29.08.1915 – Po otrzymaniu od prowincjała o. Mariana Sobolewskiego nominacji na magistra nowicjatu, opuszcza Czyszki i udaje się do klasztoru we Lwowie. Otrzymuje także funkcję ojca duchownego braci zakonnych klasztoru lwowskiego.


14.09.1916 – Sześciu pierwszych jego wychowanków, wśród nich o. Alfons Kolbe, składa profesję zakonną.

Sierpień 1916 – O. Prowincjał poleca mu uczenie filozofii: logiki i teorii poznania oraz greki.

Jesień 1916  – Oprócz funkcji magistra nowicjatu obejmuje obowiązek wychowawcy kleryków profesów. Ponadto pracuje w kościele jako ceniony spowiednik i kaznodzieja. W późniejszym terminie, w zakładzie dla kalek przy ul. Kurkowej, prowadzonym przez siostry józefitki, z wielkim poświęceniem spowiada nieuleczalnie chore osoby.

17.10.1916 – Bierze udział w uroczystości Stygmatów św. Franciszka z Asyżu w Obydowie i głosi rodakom kazanie odpustowe.


Sierpień 1917  – Po przebytej grypie zwanej hiszpanką zapada coraz bardziej na zdrowiu.


Czerwiec 1918 –  Z rozkazu przełożonych jedzie na odpoczynek do Hanaczowa. Wraca rześki, ale nie na długo.

Lato 1918 –  Spędza czas wakacji z klerykami w Kalwarii Pacławskiej, gdzie mimo choroby gorliwie spowiada pielgrzymów podczas wielkiego odpustu od 11 do 15 sierpnia. Ten trud osłabia go jeszcze bardziej.

Jesień 1918 – W ostatnich dniach października zapada na hiszpankę. Dostaje krwotoku. Lekarz stwierdza grypę i gruźlicę.

1.11.1918 –  Oddziały ukraińskie zajmują Lwów. Toczą się boje o miasto. 12 listopada Polacy odbijają Lwów. W tym też dniu O. Wenanty wstaje z łóżka i wraca do normalnych zajęć.


Styczeń 1919  – U sióstr franciszkanek Rodziny Marii zaczyna raz w tygodniu wykład katechizmu dla nowicjuszek i raz w miesiącu konferencję ascetyczną dla całej wspólnoty klasztornej.

Lato 1919 –  Ostatnie wakacje z klerykami w Kalwarii Pacławskiej. 26 lipca bardzo serdecznie żegna                                swoich pierwszych wychowanków, którzy udają się do Krakowa na studia teologii.

20-26.12.1919 – Znów poważnie choruje.


17.01.1920 – Zakłada na nowicjacie kleryckie koło Rycerstwa Niepokalanej.

17-22.02.1920 – Ze szczególnym skupieniem odprawia rekolekcje, gotując się na śmierć

13.06.1920  – W uroczystość św. Antoniego Pad. spowiada przez cały dzień, co staje się mu gwoździem do trumny. Lekarz stwierdza stan poważny i zagrożenie zarażenia gruźlicą dla otoczenia. O. prowincjał Alojzy Karwacki kieruje go do Hanaczowa. Na stanowisku magistra we Lwowie zastępuje go św. Maksymilian Kolbe.

Sierpień 1920 – Prowincjał kieruje go do Kalwarii Pacławskiej na czas dłuższy. Tymczasem również o. Ma   ksymilian Kolbe wyjeżdża do Zakopanego na leczenie gruźlicy.

28.12.1920 –  W nocy dostaje kilkakrotnego krwotoku. Z rąk gwardiana o. Kazimierza Siemaszkiewicza przyjmuje sakramenty święte na drogę do życia wiecznego.


2.02.1921 – Idzie do kościoła spowiadać, bo będzie dużo ludzi. Przeziębia się i rozchorowuje na dobre.

Marzec 1921 –  Pod koniec marca przez trzy dni przeżywa lęk przed śmiercią.

28.03.1921  –  Drugi dzień wielkanocy. Opuszcza go gorączka, co daje złudzenie powrotu do zdrowia.

29.03.1921 – Rozumie, że zgon się zbliża. Prosi o. gwardiana o udzielenie mu odpustu na godzinę śmierci. Odzyskuje całkowity spokój serca.

31.03.1921  –  Czwartek po Wielkanocy. Jak w każdy dzień, tak teraz rano przyjmuje Komunię św., przez cały dzień modli się. Męczy go ostry kaszel.

31.03.1921 –  O godzinie 6 wieczorem umiera cicho i niespodziewanie dla otoczenia.

2.04.1921  –   Pogrzeb O. Wenantego Katarzyńca przy licznym udziale mieszkańców Kalwarii Pacławskiej, którzy uważają go za świętego. Oni i pielgrzymi do Kalwarii nawiedzają grób Zmarłego i modlą się za jego przyczyną.


1922  – Św. Maksymilian Kolbe, borykając się z trudnościami w wydawaniu Rycerza Niepokalanej, poleca je O. Wenantemu i uzyskuje szczęśliwe ich rozwiązanie. Św. Maksymilian w Rycerzu Niepokalanej przedstawia postać O. Wenantego i zamieszcza podzię  kowania za łaski otrzymane za jego przyczyną.


1930  –  Św. Maksymilian pisze z Japonii list okólny, postulując wszczęcie starań o beatyfikację  O. Wenantego Katarzyńca.


1931 –  Ukazuje się drukiem pierwszy życiorys O. We­nantego Katarzyńca, napisany przez o. Alfon­sa Kolbego.


27.06.1950 – Rozpoczęcie procesu informacyjnego w Kurii biskupiej w Przemyślu.

16.08.1950 – Ekshuma­cja ciała Sługi Bożego i złożenie go w kamien­nym grobie, w krużganku przy kościele kla­sztornym.


30.04.1951 –  Zakończenie procesu na szczeblu diecezjalnym.


1952  –  O. Albert Wojtczak pisze obszerny, źródłowo udokumentowany życiorys O. Wenantego Katarzyńca, ale ze względu na niemożność wydania go drukiem, pozostaje on jedynie w maszynopisie.


1980 –  Franciszkanie w Krakowie wydają drukiem skróconą wersję tego życiorysu.


1989  –   Sprawa beatyfikacji O. Wenantego Katarzyń­ca zostaje na nowo wdrożona, tym razem na szczeblu apostolskim w Rzymie.


2.01.1996 –  Ukończenie tzw. Positio i przesłanie go do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.


30.04.2013 –  Kongres konsultorów teologicznych przebadał tzw. Positio.


5.04.2016  –  Pozytywną opinię po zapoznaniu się z aktami procesowymi wyrazili kardynałowie i biskupi.

26.04.2016 –   Papież Franciszek wyraził zgodę na publikację dekretu o heroiczności cnót Sługi Bożego Wenantego Katarzyńca podczas spotkania z prefektem Kongregacji ds. Kanonizacyjnych, w obecności postulatora generalnego o. Angela Paleriego. Odtąd przysługuje mu tytuł Czcigodnego Sługi Bożego.